Deze website maakt gebruik van cookies

Kikkers

Onder de groep amfibieën zijn er maar drie dieren die hier onder vallen: salamanders, kikkers en wormsalamanders. Van die groep zijn de kikkers de grootste want ongeveer 90% van de 7600 soorten amfibieën behoren bij de kikkers. Van dat aantal zijn er ruim 6700 verschillende type kikkers. In de wereld zijn kikkers bijna over verspreid en komen voor in sterk uit een lopende leefgebieden en klimaten.

Het lichaam van een kikker bestaat uit botten. Zij hebben een aantal van 4 poten maar ze hebben geen staart dit wijkt af van andere amfibieën. Iedere kikker heeft een plat lichaampje die in de vorm zijn van een soort peer en ze hebben ogen die uitpuilen. Hun bek en kop is best breed en ze hebben lange grote achterpoten die heel gespierd zijn en ook goed ontwikkeld. De kikker is het enige dier die een blaas die kan kwaken bevat. Zij kunnen daarmee unieke geluiden maken om de andere kikkers te lokken naar hun toe.

Kikkers zijn koudbloedige amfibieën zijn aangepast voor hun ademhaling en bloedsomloop van de kikker. Sommige kikkersoorten houden een winterslaap of een zomerrust om warme periodes en koude periodes te verwerken.

Leefomgeving van de kikker

Een kikker leeft vaak op het land en in het water. Het liefst verblijft een kikker in of rond een sloot. Op het moment dat een kikker helemaal volwassen is dan heeft hij geen kieuwen meer. Daardoor kan hij niet meer leven onder het water. Als een kikker gaat eten dan zoekt hij meestal naar kleine dieren die hij makkelijk kan opeten zoals ongewervelden en insecten. De grote kikker soorten die eten heel soms dieren die klein zijn maar wel gewerveld zijn. Er zijn een aantal vijanden die kikkers opeten. Dit zijn zoogdieren, vissen, reptielen en vogels. Sommige kikkersoorten worden bedreigd door de mens. En zelf zo bedreigd dat ze uitgestorven kunnen worden. Dit komt vooral doordat kikkers vaak oversteken tijdens tochten waarbij ze terechtkomen in het autoverkeer. Natuurorganisaties willen voorkomen dat ze niet worden overreden daarvoor hebben ze iets op bedacht. Je zet een aantal emmers langs drukke gebieden en graaft de emmers dan in de grond. Daarna vallen de padden, salamanders of kikkers hierin en worden ze meestal gecontroleerd door die organisatie en daarna weer uitgezet aan de overkant van de weg.

Voortplanting van de kikker

Kikkers planten zich meestal voort in een sloot of ergens anders in het water. Dan bevrucht de mannetjes kikker de eitjes die daarna door de vrouwtjes kikker worden gelegd. Na zo’n paring kan de vrouwtjes kikker wel een aantal van 4000 leggen. Dit drijft dan door het water dat word uitgebroed in de warme zon. Zodra een eitje het water in gaat wordt er een soort gelei over het eitje gevormd die het dan beschermt. Als je dit in water ziet dan lijkt het op een hoopje kleine rondjes die door het water blijven drijven. Van elk zo’n eitje is een stipje die later uitgroeit tot een klein dikkopje. Veel van de eitjes worden niet bevrucht of worden opgegeten door andere dieren. Een kikker doorloopt een hele verandering op het moment dat hij steeds ouder word. Hij begint als larve en word uiteindelijk een volwassen kikker.

Soorten kikkers

De verschillende soorten kikkers groeien sinds het jaar 1985 alleen maar. En tot nu toe is het al met een 1/3 toegenomen met amfibieën. De meest bekende soorten kikkers die we kennen zijn de: meerkikker, de brulkikker, de groene kikker, bastaardkikker, de bruine kikker, poelkikker en de heikikker. In Nederland komen de meeste kikker soorten die voor van de groene kikker en de pad die bruin is. Zo’n kikker die groen is kan wel 7 tot maxi 11 jaar oud kunnen worden. Een bruine pad leeft korter voor ongeveer 5 of 6 jaar. Want vaak worden ze opgegeten door andere dieren.